KLARISA HOXHALLARI KLASA-XIA ''RICH DAD POOR DAD''

Waiting in Line on Saturday

 I was ready to face Mike’s dad. Even my real dad was angry with him. My real dad, the one I call the poor one, thought that my rich dad was violating child labor laws and should be investigated. My educated, poor dad told me to demand what I deserve—at least 25 cents an hour. My poor dad told me that if I did not get a raise, I was to quit immediately. “You don’t need that damned job anyway,” said my poor dad with indignation. At eight o’clock Saturday morning, I walked through the door of Mike’s house when Mike’s dad opened it. “Take a seat and wait in line,” he said as I entered. He turned and disappeared into his little office next to a bedroom. I looked around the room and didn’t see Mike anywhere. Feeling awkward, I cautiously sat down next to the same two women who were there four weeks earlier. They smiled and slid down the couch to make room for me. Forty-five minutes went by, and I was steaming. The two women had met with him and left 30 minutes earlier. An older gentleman was in there for 20 minutes and was also gone. The house was empty, and here I sat in a musty, dark living room on a beautiful sunny Hawaiian day, waiting to talk to a cheapskate who exploited children. I could hear him rustling around the office, talking on the phone, and ignoring me. I was ready to walk out, but for some reason I stayed. Finally, 15 minutes later, at exactly nine o’clock, rich dad walked out of his office, said nothing, and signaled with his hand for me to enter. “I understand you want a raise, or you’re going to quit,” rich dad said as he swiveled in his office chair. “Well, you’re not keeping your end of the bargain,” I blurted out, nearly in tears. It was really frightening for me to confront a grown-up. “You said that you would teach me if I worked for you. Well, I’ve worked for you. I’ve worked hard. I’ve given up my baseball games to work for you, but you haven’t kept your word, and you haven’t taught Rich Dad Poor Dad 19 me anything. You are a crook like everyone in town thinks you are. You’re greedy. You want all the money and don’t take care of your employees. You made me wait and don’t show me any respect. I’m only a little boy, but I deserve to be treated better.” Rich dad rocked back in his swivel chair, hands up to his chin, and stared at me. “Not bad,” he said. “In less than a month, you sound like most of my employees.” “What?” I asked. Not understanding what he was saying, I continued with my grievance. “I thought you were going to keep your end of the bargain and teach me. Instead you want to torture me? That’s cruel. That’s really cruel.” “I am teaching you,” rich dad said quietly. “What have you taught me? Nothing!” I said angrily. “You haven’t even talked to me once since I agreed to work for peanuts. Ten cents an hour. Hah! I should notify the government about you. We have child labor laws, you know. My dad works for the government, you know.” “Wow!” said rich dad. “Now you sound just like most of the people who used to work for me—people I’ve either fired or who have quit.” “So what do you have to say?” I demanded, feeling pretty brave for a little kid. “You lied to me. I’ve worked for you, and you have not kept your word. You haven’t taught me anything.” “How do you know that I’ve not taught you anything?” asked rich dad calmly. “Well, you’ve never talked to me. I’ve worked for three weeks and you have not taught me anything,” I said with a pout. “Does teaching mean talking or a lecture?” rich dad asked. “Well, yes,” I replied. “That’s how they teach you in school,” he said, smiling. “But that is not how life teaches you, and I would say that life is the best teacher of all. Most of the time, life does not talk to you. It just sort of pushes you around. Each push is life saying, ‘Wake up. There’s something I want you to learn.''                                                                                TRASLATION                                                                                                   Isha gati te perballesha me babain e Majkut.Babai im biologjik,ate qe une e quaj te varfer, mendoi se babai im i pasur po shkelte ligjet e punes per femije dhe duhet te hetohet.Babai im I varfer,I edukuar me that e kerkoja aq sa meritoja –te pakten 25cent ne ore.Babai im I varfer me tha,- ne qofte se nuk me rritet paga duhet ta le punen direct.”Ty nuk te nevojitet ajo pune e mallkuar gjithsesi,”tha,- babai im i varfer me zemerim.Ne oren tete te shtunen ne mengjes po ecja afer shtepise se Majkut kur babai i tij e hapi  deren .’’Zer nje vend dhe prit radhen’’-tha ai ndersa hyra.Ai u kthye dhe u zhduk ne zyren e tij te vogel ngjitur me nje dhume gjumi.Duke u ndjere I pakendshem,u ula me kujdes prane te njejtave dy gra qe ishin atje kater jave me pare.Ato buzeqeshen dhe u shtyne pak me para ne kolltuk per te me lene vend.Kaluan 45 minuta dhe une po djersija.Te dyja grate u takuan me te dhe iken 30 minuta me pare.Nje burre ishte atje per 2o minuta edhe ai iku.Shtepia ishte bosh,dhe u ula ne nje dhome te mykur ,te erret ne nje dite te bukur Hawaiane,duke pritur te flisja me nje njeri qe shfrytezonte femijet.Mund ta degjoja ate duke shushuritur neper zyre,duke folur ne telefon,dhe duke me injoruar. Isha gati të dilja, por për disa arsye qëndrova. Më në fund, 15 minuta më vonë, pikërisht në orën nëntë, babai i pasur doli nga zyra e tij, nuk tha asgjë dhe bëri me dorë që të hyja. "E kuptoj që doni një rritje, ose do të hiqni dorë", tha babai i pasur ndërsa u kthye në karrigen e tij të zyrës. "Epo, ju nuk po e mbani fundin e pazarit", shpërtheva, gati ne te qare. Ishte vërtet e frikshme për mua të përballesha me një të rritur. “Ju thatë që do të më mësonit nëse do të punoja për ju. Epo, unë kam punuar për ty. Unë kam punuar shumë. Unë kam hequr dorë nga lojërat e mia të bejsbollit për të punuar për ju, por ju nuk e keni mbajtur fjalën tuaj dhe nuk më keni mësuar asgjë Baba I Pasur Baba I Varfer 19. Ju jeni një mashtrues siç mendojnë të gjithë në qytet. Je lakmitar. Ju dëshironi të gjitha paratë dhe nuk kujdesni për punonjësit tuaj. Ju më bëtë të pres dhe nuk treguat aspak respekt per mua. Unë jam vetëm një djalë i vogël, por meritoj të trajtohem më mirë. ” Babai i pasur u lëkund përsëri në karrigen e tij , vendosi duart lart në mjekër dhe më shikoi. "Jo keq," tha ai. "Në më pak se një muaj, ju tingëlloni si shumica e punonjësve të mi." "Çfarë?" Unë pyeta. Duke mos e kuptuar atë që po thoshte, unë vazhdova me ankesën time. “Mendova se do të mbash fundin e pazarit dhe do të më mësosh. Në vend të kësaj doni të më torturoni? Kjo është mizore. Kjo është me të vërtetë mizore ". "Unë po të mësoj", tha babai i pasur në heshtje. “Çfarë më ke mësuar? Asgjë! ” - thashë i inatosur. "Ju as nuk keni biseduar me mua një herë që kur pranova të punoja për kikirikë. Dhjetë cent në orë. Hah! Unë duhet të njoftoj qeverinë për ju. Ne i kemi ligjet e punës për fëmijë. Babai im punon për qeverinë, e di ti ”. "Uau!" tha babai i pasur. "Tani ju tingëlloni ashtu si shumica e njerëzve që punonin për mua - njerëz që ose i kam larguar nga puna ose që janë larguar nga puna." "Pra, çfarë keni për të thënë?" Kërkova, duke u ndjerë mjaft i guximshëm për një fëmijë të vogël. “Më gënjeve. Unë kam punuar për ty dhe ti nuk e ke mbajtur fjalën. Ju nuk më keni mësuar asgjë ”. "Si e dini që unë nuk ju kam mësuar asgjë?" - pyeti babai i pasur me qetësi.Epo, ju kurrë nuk keni biseduar me mua. Unë kam punuar për tre javë dhe ti nuk më ke mësuar asgjë, ”thashë me zhurmë. "A nënkupton mësimdhënia të flasësh apo një leksion?" pyeti babai i pasur. "Epo, po", u përgjigja. "Kështu ju mësojnë në shkollë", tha ai duke buzëqeshur. “Por kështu nuk të mëson jeta dhe unë do të thoja që jeta është mësuesi më i mirë nga të gjithë. Shumicën e kohës, jeta nuk flet me ju. Thjesht ju shtyn përreth. Çdo shtytje është jeta duke thënë: ‘Zgjohu. Ka diçka që unë dua që ti të mësosh. ”