Adriana Dogani X-7A pages 28-29

 Avoiding one of Life's Biggest Traps

"Well, you boys had better start thinking". You're staring at one of life's biggest lessons. If you learn it you'll enjoy a life of great freedom and security. If you don't, you'll wind up like Mrs.Martin and most of the people playing softball in this park.They work very hard for little money, clinging to the illusion of job security and working forward to a three-week vacation each year and maybe a skimpy pension after forty-five years of service. if that excites, I'll give you a raise to 25 cents an hour."

"But these are good hardworking people. Are you making fun of them?" I demanded. A smile came over the rich dad's face.

"Mrs. Martin is like a mother to me. I would never be that cruel. I may sound unkind because I'm doing my best to point something out to the two of you. I want to expand your point of view so you can see something most people never have the benefit of seeing because their vision is too narrow. Most people never see the trap they are in."

Mike and I sit there uncertain of this message. He sounded cruel, yet we could sense he was trying to drive home a point.

With a smile, the rich dad said, "Doesn't that 25 cents an hour sound good? Doesn't it make your heart, beat a little faster?"

I shook my head no, but it really did. Twenty-five cents an hour could be big bucks for me. "Okay, I'll pay you a dollar an hour," rich dad said, with a sly grin.

Now my heart started to race. My brain was screaming, "Take it, take it." I could not believe what I was hearing. Still, I said nothing. "Okay, two dollars an hour."

My little brain and heart nearly exploded. After all, it was 1956 and being paid $2 an hour would have made me the richest kid in the world. I couldn't imagine earning that kind of money. I wanted to say yes. I wanted the deal. I could picture a new bicycle, new baseball glove, and the adoration of my friends when I flashed some cash. On top of that, Jimmy and his rich friends could never call me poor again.

The ice had melted and was running down my hand. Rich dad was looking at two boys staring back at him, eyes wide open and brains empty. He was testing us, and he knew there was a part of our emotions that wanted to take the deal. He understood that every person has a weak and needy part of their soul that can be bought, and he knew that every individual also had a part of their soul that was resilient and could never be bought. It was only a question of which one was stronger. "Okay, five dollars an hour."

I was silent. Something had happened. The offer was too big and ridiculous. Not many grown-ups in 1956 made more than that, but quickly mh temptation disappeared, and calm set in. Slowly, I turned to my left to look at Mike. He looked back at me. The part of my soul that was weak and needy was silenced. The part of me that had no price took over. I knew Mike had gotten to that point too. "Good," rich dad said softly. "Most people have a price. And they have a price because of human emotions named: fear and greed. First, the fear of being without money motivates us to work hard, and then once we get that paycheck, greed or desire start us thinking about all the wonderful things money can buy.The pattern is then set. "What pattern?" I asked.

"The pattern of get up, go to work, pay bills; get up, go to work, pay bills. People's lives are forever controlled by two emotions: fear and greed. Offer them more money and they continue the cycle by increasing their speeding. This is what I call the Rat Race. "There is another way?" Mike asked.

"Yes," said rich dad slowly. "But only a few people find it." "And what is that way?" Mike asked.

"That's what I hope you boys will learn as you work and study with me. That is why I took away all the forms of pay."

"Any hints?" Mike asked. "We're kind of tired of working hard, especially for nothing." "Well, the first step is telling the truth," said the rich dad. "We haven't been lying," I said.

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

"Duke shmangur një nga kurthet më të mëdha të jetës"

"​Atëherë ju djema bëni mirë të filloni të mendoni. Ia keni ngulur sytë njërit prej mësimeve më të mëdha të jetës. Nëqoftëse e mëson, ti do gēzosh një jetë me liri. Nëqoftëse jo, ti do të ngrihesh si zonja Martin dhe si shumica e njerëzve që luajnë softball në këtë park. Ata punojnë shumë fort për pak para, duke u kapur tek iluzioni i sigurisë së punës dhe duke parë më tej tek një pushim 3 javor çdo vit, dhe mbase një pension të pakët, pas 45 vitesh shërbim. Nëqoftëse kjo të emocionon ty, unë do të jap një rritje prej 25 cent për orë." "Por ata janë njerëz të mirë e punëtor. A je duke u tallur me ata?" unë i kërkova përgjigje. "Zonja Martin është si një nënë për mua, unë kurrë nuk do të isha aq mizor. Unë mund të dukem i pasjellshëm por jam duke bërë më të mirën për të nxjerrë diçka nga ju të dy. Unë dua të zgjeroj këndvështrimin tuaj kështu që të mund të shihni diçka që shumica e njerëzve kurrë nuk e kanë patur shansin të shohin sepse vizioni i tyre është shumë i ngushtë. Shumica e njerëzve nuk e shohin kurrë kurthin në të cilin kanë rënë."

Mike dhe unë, u ulëm të pasigurt për mesazhin e tij. Ai tingëllonte mizor, prapësë prapë ne mund të ndjenim se ai ishte duke u përpjekur të na thoshte diçka.

Me një buzëqeshje, babai i pasur tha, " A nuk të duket bukur të marrësh 25 cent për orë? a nuk e bën kjo zemrën tënde të rrahë pak më shpejt?"

Unë e tunda kokën si për të thënë jo, por në të vërtetë e bëri. 25 cent për orë do të ishte përfitim i madh për mua."

"Në rregull, unë do të paguaj ty një dollar pë orë," tha babai i pasur me një buzêqeshje dinake në fytyrë.

Tani zemra ime filloi të shpejtonte, truri im ishte duke bërtitur, " Merre, merre!" Unë nuk mund ta besoja çfarë isha duke dëgjuar, por përsëri nuk thashë.

"Në rregull, dy dollar për orë." Truri dhe zemra ime e vogël gati sa nuk shpërthyen. Pas së gjithave, ishim në 1956 dhe të paguhesh 2 dollarë për orë, do të më bënte fëmijën më të pasur në botë. Nuk mund ta imagjinoja të mblidhja kaq shumë para. Unë doja të thoja po, unë e doja marrëveshjen. Unë mund të përfytyroja një biçikletë të re, dorashka të reja bejsbolli dhe adhurimin e shokëve të mi kur unë të hidhja në ajër para të thata. Mbi të gjitha, Jimmy dhe shokët e tij të pasur nuk mund të më thërrisnin më kurrë të varfër. Por në një mënyrë unë qëndrova pa folur.

Akullorja kishte shkrirë dhe po rrëshkiste në dorën time.Babai i pasur ishte duke parë dy djemtë, që ia kishin ngulur sytë, sytë e mëdhenj dhe trutë bosh. Ai ishte duke na testuar dhe ai e dinte që ne kishim një pjesë të emocioneve tona që e donin atë marrêveshje. Ai e kuptonte që çdo person kishte një pjesë të dobët dhe nevojtare të shpirtit të tyre, e cila mund të bihet, dhe e dinte që çdo individ kishte gjithashtu një pjesë të shpirtit që ishte pranverore dhe kurrë nuk mund të blihej. Pyetja e vetme që ekzistonte është se cila është më e fortë.

"Në rregull, 5 dollarë për orë." Papritur heshta. Diçka kishte ndryshuar. Oferta ishte shumë e madhe dhe qesharake. Jo shumë të rritur në 1956 mund të bënin kaq shumë para, por shumë shpejt tundimi im u zhduk, qetësia i zuri vendin. Ngadalë u ktheva në të majtën time dhe pashë Majkun. Ai po më shihte. Ajo pjesa e dobët dhe nevojtare e shpirtit tim ishte e heshtur. Ajo pjesa ime që nuk kishte çmim, mori gjithçka përsipër. E dija që edhe Mike ndihej ashtu.

"Mirë," tha butësisht babai i pasur. "Shumica e njerëzve blihen. Dhe blihen për shkak të emocioneve njerëzore të quajtura frikë dhe lakmi. Së pari, frika e të qënurit pa para na motivon pêr të punuar më fort, dhe sapo marrim atë rrogën, lakmia ose dëshira na bën të mendojmë për të gjithë gjërat që paraja mund të blej. "Modeli është i vendosur." "Çfarë modeli?" pyeta unë. "Modeli zgjohu, shko në punë, paguaj faturat; zgjohu, shko në punë, paguaj faturat. Jetët e njerëzve gjithmonë do të kontrollohen nga dy ndjenja: frika dhe lakmia. Ofroj atyre më shumë para dhe ata do të vazhdojnë ciklin por me shpejtësi të përshpejtuar. Kjo është ajo që unë e quaj Gara e Minjve."

"A ka ndonjë rrugë tjetër?" pyeti Mike.

"Po," tha ngadalë babai i pasur, "Por vetëm disa njerëz e gjejnë atë." "Dhe cila është kjo rrugë?" pyeti Mike.

"Kjo është ajo çka unë shpresoj që ju djema do të mësoni ndërkohë që punoni dhe mësoni me mua. Ja përse unë i hoqa të gjitha format e pagesës."

"Çfarë po nënkuptoni?" pyeti Mike. "Ne jemi disi të lodhur nga të punuarit fort për asgjë." "Hapi i parë është të tregosh të vërtetën," tha babai i pasur."Ne nuk të kemi gënjyer," thashë unë.